Bu Senin Hikayen
 
ANASAYFA   HİKAYELER   HİKAYE GÖNDER   BİZE ULAŞIN   VİDEOLAR   EĞİTİM   FOTOĞRAFLAR
Hayatımı değiştirdim benim tabirimle formatladım
Gönderilme Zamanı: 11.06.2008 19:27:17
Okunma(2245) Toplam Puan(7) Oylama(1)
TUNCAY DAVŞAN-Gönüllü Eğitmen
Eger Gençlik evini tanımasaydım ve bilenler bilmeyenlere bilgisayar öğretiyor projesine katılmasaydım hayatımı bu kadar değistirmeyi (benim tabirimle Format’lamayı) başaramazdım :Tuncay
Benim bilgisayarla tanışmam baya geç oldu ilköğretimi bitirdikten sonra okul hayatım olmadığı için bilgisayarla arkadaşım sayesinde tanıştım uzun süre bilgisayarı sadece bir oyun ve Chat makinesi olarak gördüm ve o şekilde kullandım hatta Halk eğitimin açmış olduğu bilgisayar kursuna katılıp Milli eğitim onaylı sertifika bile aldım ama orada hiçbir şey öğrenemedim çünkü orada anlatılanlara çok yabancıydım aynı zamanda benim gibi acemi bir bilgisayar kullanıcısının o tarz bir anlatımla öğrenebilmesi büyük bir başarı olurdu diye düşünüyorum.
Sertifikayı aldım ve askerde yazıcı olmamı sağladı askerde iken word ve excel programlarının ne işe yaradığını kavramaya başladım ve askerliği bitirdikten sonra sivil hayatta yaptığım eski şeylere geri dönecektim. Yine bilgisayarı oyun ve chat makinesi olarak kullanmaya, yine oto tamircisinde çalışmaya ve askere gitmeden önce neler yapıyorsam onları tekrar yapmaya başlayacaktım.
Oto tamirciliğinden utanmıyordum ama çalıştığım yerde aldığım ücret benim 3 en fazla 4 günlük ihtiyaçlarımı karşılıyordu ekstra bir şey alamıyor hayatımda farklı bir şeyler yapamıyordum. Bu durumun beni gelecek endişesine sürüklemesi bilgisayar bilgimin geliştirmem konusunda beni tetikleyen noktalardan biri oldu.
Askerden önce yapmış olduklarımdan hiç birisi bir başka insana fayda sağlamıyordu o yüzden sivil hayatta insanlara faydalı olabileceğim bir yer arıyordum. O sırada arkadaşlarımdan Davut`u görmek için gittiğim gençlik ve kültür evinde oranın faaliyet panosundakileri gördükten sonra bulunan aktiviteler konusunda bilgi almayı istedim. Aktiviteler ve gönüllülükten bahsedilirken bazı projelerin temel taşlarını gönüllülerin oluşturduğunu ve gönüllüler sayesinde insanlara faydalı şeylerin yapılabildiğini öğrendim bu durum benim hoşuma gitmişti. İnsanlara faydalı olabilmek insanlar tarafından benimsenmemi daha da kolaylaştırabilirdi. Askerliğin vermiş olduğu o psikoloji beni insanlardan uzaklaştırmıştı ve insanların arasında tekrar eskisi gibi katılmam gerekliydi.
Gençlik ve kültür evi bana bu konuda yardımcı olabilirdi çünkü oraya her kez gidiyor ve kimse kimsenin görüşlerine saygısızlık etmiyordu.
Aynı zamanda bilenler bilmeyenlere bilgisayar öğretiyor projesi kapsamında eğitimde alarak kendimi geliştirebilir en azından bir döviz bürosunda çalışabilirdim. Gençlik ve kültür evindeki bilgisayar eğitimlerine katılmaya başladıktan sonra artık bilgisayarın ne olduğunu biliyor ve onunla rahat bir şekilde çalışıyordum. Tabi bu konu benim oto tamircilik yaparken büyük yararlar sağladı çünkü yeni çıkan bir sistemi hemen araştırıp nasıl bir şey olduğunu öğreniyor sonra öyle bir problemle karşılaştığımda rahatlıkla çöze biliyordum.
Ama çalıştığım yerden memnun değildim kendimi bilgisayar kavramında geliştirip bu alanda bir işe girmeyi istiyordum ama nereden başlayacağımı ve nasıl yapacağımız bilmez haldeydim. Bir şekilde bir atağa kalmaz isem ileride çok büyük problemler yaşaya bilirdim diye bilgisayar konusunda kendimi geliştirmeyi öncelikli hedeflerim arasında koydum ama bu konuda benim gelişmemi sağlayacak bir nokta destek alabileceğim bir dayanak olması gerekiyordu.
Gençlik ve kültür evinden arkadaşlarımız proje kapsamında istersen ders verebilir kendini geliştirebilir projeye başvuru yapar isen eğitmen olabilirsin dedi ve öyle yaptım.Bu proje benim bilgisayar konusundaki dayanak noktam olacaktı ve öyle oldu. Diyarbakır da 9 gün sürecek olan eğitime kabul edilmiştim. Ancak büyük problemlerim vardı. İnsanlar ile yeterince iyi ilişki kuramıyor ilk bakışta karşımdaki insana not verme huyundan kurtulamıyordum. Aynı zamanda bir odayı bir başkası ile paylaşma gibi büyük bir korkum vardı çünkü benim bulunduğum bir odada bir başkası da bulunursa ben uyuyamazdım günlerce.
Oradaki insanların hepsi süper kişilikler süper insanlardı ve çok kısa sürede bir kaynaşma oldu eğitimlerde insanlara nasıl bildiklerimizi aktarabilir onlarla nasıl iletişim kurabilir insanlara önyargılı davranmayı nasıl terk edebiliriz ve etkili bir sunumu nasıl yapabiliriz diye eğitimler aldık. Tabi bilgisayar eğitimini saymama gerek yok diye düşünüyorum.
9 günde inanılmaz derecede çok şey öğrenebilmiş aynı zamanda sınıftaki simülasyonlar da eğitmenlik yeteneklerimizi sınayabilmiştik. Proje eğitimi sonrası artık kendimi hazır hissediyor hayatımı değiştirmeye başlayacağım noktayı ve hayatımın yönünü çevireceğim yolları belirlemiştim artık tadı tuzu kalmayan oto tamirciliğini bırakıp bilgisayar üzerine çalışabileceğim düzenli ve geleceği olan bir iş bulmalıydım kendime. babamın bir arkadaşının almış olduğu bir bilgisayara yetkili servisin tanıtamadığı web kamerayı tanıtmaya gittim işlemi başarılı bir şekilde gerçekleştirebilmiştim.
Bir gün sonrasında (amcam) teyzem kızının kocasına ait olan yetkili servisinden telefon geldi ve teknik elemanlarımızın yapamadığı bir işi yapmışsınız eğer bilgisayar ile ilgili bir işe ihtiyacınız var ise şu adrese gelin ve sizinle görüşelim diye iş teklifi almıştım. İşin enteresan tarafı o işyerinin amcama ait olduğundan haberim yoktu evet amcam bir yetkili servise ortaktı ama yetkili servisin esas sahibi ve tüm personelle ilgilenen kişi diğer ortağıydı ve beni arayanda diğer ortaktı. Heyecanla gidip iş görüşmesi yapacağım yerin adresini sorup soruşturmaya başladım ve amcamın komsusu olarak tahmin ettiğim iş yerine gittim benim ile iş görüşmesi yapacak olan kişinin amcam olduğunu bilseydim belki cesaret edip de gidemezdim ama şimdi o işyerine gitmiş ve iş görüşmesini yapmıştım pazartesi günü saat itibariyle çalışmaya başlayacaktım.
Eğer ben Gençlik evini tanımasaydım ve bilenler bilmeyenlere bilgisayar öğretiyor projesine katılmasaydım hayatımı bu kadar değiştirmeyi (benim tabirimle Format’lamayı) başaramazdım. Şu an Şanlıurfa Akyüz’de beyaz eşya üzerine bir yetkili servisinde çalışıyorum.
Bu  yetkili servislerinde meslek lisesi mezunları hariç hiç kimseye teknisyen numarası verilmez iken ben Bilenler bilmeyenlere bilgisayar öğretiyor projesindeki katılımcı belgesi ve proje eğitimleri ulusal toplantısı sonrası verilen Bilenler bilmeyenlere bilgisayar öğretiyor projesi eğitmenlik belgesi sayesinde ilköğretim mezunu olmama rağmen teknisyen numarası alabilecek ve bu şirket bünyesinde yetkili bilgisayar teknik elemanı olarak hayatımı kazanmaya daha sağlam ve güvenilir adımlarla devam edebileceğim.
Şimdi kendimi her zamankinden daha iyi hissediyorum çünkü artık insanlarla barışık, saygılı ve ön yargılarını yıkmış biri olarak yaşıyorum. Bunların tamamını sadece iki projeye borçluyum insanoğlunun istediği zaman güzel şeyler yapabildiğine kanıt olarak gösterebiliriz tüm bilmek isteyenlere.
Artık ben biliyorum, bildiğimi paylaşıyorum, ve gülümsüyorum gülümsememdeki sebep ortada komik bir durumun olduğundan değil eğer bireyler güzelliklerle dolu şu dünyada iyi bir şey yapmaya karar verirlerse onları destekleyen kurum ve kuruluşların aynı zamanda onların fikrini paylaşan Türkiye’nin her yerinden binlerce insanın olduğunu bilmek ve onlar gibi gönlü yüce insanlarla iletişim kurabildiğim içindir.
Bu projede emeği geçen her kez bilsin ki proje için atmış oldukları hiçbir adım boşa gitmiyor bir noktada belki benim gibi hayatları daha güzel hale getirebilecek seviyede faydalı oluyor.
İyi ki böyle bir proje var ve ben iyi ki bu proje içerinde yer alabiliyorum.   
BBBÖ Projesi Hikayeleri
Yorum gönder Arkadaşıma gönder Puan ver
 
 
Banner ve Logolarımız   |   Sık Sorulan Sorular   |   Katılım Şartları   |   Site Haritası